شاعر که می شوی نبض دقایقی

شاعر که می شوی انگار عاشقی

از عشق می گویی از ماجرای یار

شاعر که می شوی آیینه ی دقی

صحبت که از گل و باغ و برگ می شود

گنجشک هم انگار خودکشی می کند

سهم شقایق همیشه مرگ می شود

بوسه ی حالی به حالی بد بود

چه دمی داشت هوا در اینجا

زندگی در این حوالی بد بود

تو که با تنت بهاران داری

در نبودت گل قالی بد بود

لب دریا یک غزل دلتنگی

آن ترانه ی شمالی بد بود

آمدی, اما نه بالی نه پری

اینکه تو بی پر و بالی بد بود

رنگ موهای تو "ارکیده" شده ست

مگر آن رنگ زغالی بد بود؟

تخت خوابی که همیشه با تو ...

بی تو اما, تخت خالی بد بود

گم شدن در گرمی آغوش تو یعنی وطن

هر قدم با تق تق این کفش های نخ نما

یادگاری است برایم. یادگار از تو و من

کام هر سیگار "مگنا" در سکوت کوچه ها

یک سوال است برای من که آیا این زن ...

او مرا داشت فقط یا اینکه  باز...

عرضه می کرد تنش را به هزاران دامن

روزها تکرار می شود همین تکراری

مثل هر سال که فستیوال "کن"

پوست این کوچه ها با کفش من بیگانه نیست

هرقدم فریاد می زند که دل از او بکن

گاهی روشن گاهی تاریکی شما

گفته بودم توی این دنیا تکی

می دونستم که تک پیکی شما

من قانعم همین کفایت است و بس

دو فنجان چای یکی دو تا کتاب

تمام من تویی! تو یعنی همه کس